Help! Ik ben een perfectionist.

Mijn naam is Anne, en ik ben een perfectionist. Dit zijn de woorden van een 39-jarige single uit Amsterdam wiens keukenkastjes zo ongeorganiseerd zijn dat mensen met een lichte vorm van OCD of autisme er een trauma aan over zouden houden. Ondanks dat, ben ik toch een perfectionist. Volgens de Dikke van Dale is een perfectionist’: ‘Iemand die streeft naar volmaaktheid’. Ik ben verre van volmaakt. En streef in mijn privé leven niet perse naar perfectie. Maar als het over mijn werk gaat, dan mag dat maar op één manier; MIJN manier.

Perfectionisme wordt over het algemeen gezien als een negatieve eigenschap en iets waarvan men vindt dat je het maar beter af kunt leren. Terwijl het vaak perfectionisten zijn die het juist best ver schoppen in de wereld! Men zegt dat het voort komt uit onzekerheid, faalangst en het verlies van controle, de behoefte om gezien en erkend te worden en het zoeken naar een bepaalde bevestiging. Het zorgt vaak voor overmatige stress, ontevredenheid, onrust en iets is nooit, maar dan ook nooit goed genoeg. Perfectionisten leggen de lat namelijk zo ontiegelijk hoog voor zichzelf, dat het bijna onmogelijk is het uiteindelijke doel te halen, met als gevolg teleurstelling en het gevoel van falen. De truc is echter om er een gezonde balans in te vinden.

Ik kan me niet zo heel erg veel van mijn kindertijd herinneren maar ik gok dat één van mijn eerste woordjes ‘Anne zelf doen’ geweest moet zijn. Niet omdat ik op jonge leeftijd al perfectionistisch was, maar met name omdat ik stront eigenwijs was en omdat ik er heilig van overtuigd was dat ik alles zelf beter kon. Al op vrij jonge leeftijd was het meer dan duidelijk dat ik een eigenzinnig karakter had. Met het temperament van mijn Indonesische oma van 1.45m. Ik was een vlinder… had overal en nergens wel vriendjes en vriendinnetjes, had voldoende interesses die NIKS met school te maken hadden maar had nooit echt extreme prestatiedrang. Ik was geen uitblinker op school die perse hoge cijfers wilde halen, had juist veel moeite om mijn aandacht ergens bij te houden, was snel verveeld en ben tot ver in mijn twintiger jaren nooit echt ambitieus geweest. Een ding wist ik wel al vanaf m’n 15de: Ooit komt er een dag dat ik voor een organisatie werk die grote evenementen organiseert…

Sinds drie jaar werk ik full time bij een festival producent in Amsterdam. Leukste baan van de wereld, maar ook zeer stressvol met strakke deadlines en lange dagen tijdens het festivalseizoen. Rome wasn’t built in a day zoals je weet en dat geldt ook voor festivals. Een gemiddeld festival van ongeveer 15.000 – 20.000 bezoekers kost ons ongeveer vijf tot zeven dagen om te bouwen en drie tot vier dagen om af te breken. Een flinke klus als je na gaat dat we de productie doen voor 14 festivals per festivalseizoen. Omdat ik zo goed mogelijk voorbereid naar locatie wil gaan is het voor mij belangrijk om m’n werk tot in de details voor te bereiden. Ik kan hier alleen soms compleet in doorslaan. De perfectionist in mij wil namelijk NIKS aan het toeval overlaten en als een van de eerste aanspreekpunten op locatie heb ik geen zin in ontevreden mensen aan m’n bureau omdat iets niet goed geregeld is. Hoe meer ik voorbereid op kantoor, hoe meer rust ik heb op locatie. Klinkt op zich logisch toch?

Tijdens de zomer meld ik me dan ook officieel af bij mijn vriendinnetjes en ligt mijn focus volledig bij m’n werk. Niet heel handig en gezellig aangezien het hebben van een leven buiten je werk nét zo belangrijk is. Misschien nog wel belangrijker! Want die ontspanning heb je natuurlijk keihard nodig. En ik vergeet dat iets te vaak. Ik laat me opslokken door m’n werk, wil de aller, aller beste zijn en wil eigenlijk met name dat iedereen om me heen en op locatie happy is. De enige die ik in dit proces vergeet, ben ikzelf! De meest belangrijke van allemaal. Want als het met mij niet goed gaat, hoe kan ik dan in staat zijn om voor andere mensen zorgen??? JUIST! Dat gaat niet.

Sinds een maand of zes ga ik dan ook naar een psycholoog/ coach omdat m’n lichtje bijna helemaal was opgebrand halverwege het festivalseizoen. Paniekaanvallen, huilbuien, ik kwam m’n mailbox niet meer door en was TOTAAL het overzicht en de controle kwijt… kortom… ik had te veel projecten door elkaar lopen en wilde het té goed doen. Ik gaf veeeeeel te laat mijn grenzen aan, was te streng voor mezelf, heb niet om hulp gevraagd omdat ik dacht het allemaal wel zelf te kunnen en had de lat torenhoog gelegd voor mezelf. Ik moest en zou aan mezelf en anderen bewijzen dat ik van ijzer en staal was en niemand nodig had om het einde van het festival seizoen te halen. Gekkenwerk natuurlijk…

Door te praten over m’n werk en dingen die ik op persoonlijk vlak lastig vind, vinden we m’n valkuilen en leer ik hoe ik een betere balans kan vinden. Ik krijg eigenlijk hele simpele handvaten die er voor moeten zorgen dat ik niet weer de bocht uit vlieg en niet immer en altijd voor goud hoef te gaan. Ik leer beter te relativeren, prioriteiten te herkennen en deels mijn taken en werkzaamheden te delegeren waardoor ik eigenlijk meer een helikopterview heb en hierdoor andere mensen kan aanstuur en delen van mijn werkzaamheden kan laten uitvoeren door anderen. Iets waar ik het normaliter alleen al bij de gedachte alleen Spaans benauwd van krijg, want wat nou als het niet gebeurt zoals ik het bedacht heb? Loslaten is hier mijn grote les. De wereld vergaat namelijk niet als iets niet tot in detail geregeld is.

Wat me vooral is bijgebleven is dat ik dus helemaal niet altijd 200% hoeft te presteren. Vijfenzeventig procent is namelijk ook al een dikke voldoende! En dat is super lastig voor iemand die zichzelf geleerd heeft om voor alles of niks te gaan.Ik ben dus momenteel net Bambi op ’t ijs… en ik leer met vallen en opstaan… En dat is helemaal oke. Een super mooi leerproces, ik kan er niks anders van zeggen. Ik mediteer weer voor het eerst sinds 15 jaar, probeer 3 keer in de week te sporten en als dat even niet lukt, dan is dat eigenlijk ook prima. Ik leer dus eigenlijk op nieuw luisteren en communiceren met mezelf. Waar ik normaal gesproken dus in mijn vastgeroeste patroon door sla, zegt nu een stemmetje in mijn hoofd: ‘RELATIVEER’. En ik moet eerlijk toegeven dat dit heel bevrijdend werkt. Ik ben er uiteraard nog lang niet, maar dat is niet erg. En de allergrootste test komt natuurlijk dit zomer seizoen. Tot die tijd heb ik nog voldoende tijd om de juiste poppetjes op de juiste plek te zetten en om te werken aan mezelf en hoe ik mezelf beter in balans kan houden. Wish me luck!!!

Socials
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *