Het leven begint pas écht op je 40ste. Toch???

Mijn God… over twee en een halve maand word ik 40. WHYYYYY!!! Als aankomend veertiger heb ik nog steeds moeite met links en rechts, snap ik nog steeds precies niks van het andere geslacht, heb ik de spanningsboog van een kleuter en ben ik er, ondanks m’n verdwaalde grijze haren en rimpels, nog heilig van overtuigd dat ik mezelf een ‘meisje’ kan noemen terwijl mijn 10-jaar jongere vriendinnetjes en de kassière bij de Albert Heijn daar toch echt heel anders over denken.

Tien jaar terug dacht ik het wiel compleet uitgevonden te hebben. Een te gekke, stabiele relatie, samenwonend als expats in Singapore met zicht op een toekomst als moeder van twee kids, geld als water, een prachtig appartement met zwembad en gym en minimaal zes mini vakanties per jaar op Bali. Maar omdat ik als kind al stront eigenwijs was en naar rechts ging als mijn moeder zei dat links verstandiger was, liep ook dit veelbelovende avontuur af in tegenovergestelde richting. ‘Hey kijk! Een vlinder!’

Met een koffer vol kleren in de ene hand en onze Golden Retriever in de andere stond ik na zeven jaar stabiliteit en rust ineens weer m’n eigen boontjes te doppen. Geen vaste baan, geen huis… Kortom, het leven waar we samen aan gebouwd hadden, was als sneeuw voor de zon verdwenen. Want de rek was er uit. We waren meer broer en zus geworden dan vriendje en vriendinnetje. De liefde en het wederzijds respect was er nog wel maar de passie was weg. En dus maak je op een dag de beslissing om allebei je eigen pad te kiezen.

Geen makkelijk pad, kan ik je vertellen. Ik denk oprecht dat mijn dertiger jaren de meest onrustige jaren tot nu toe zijn geweest. Vier verhuizingen, het starten van een eigen bedrijf, totale financiële onrust, talloze waardeloze scharrels & onbereikbare liefdes en sinds drie jaar dan toch eindelijk die droom job waar ik mezelf blijkbaar volledig in kan verliezen met als gevolg een (net niet) burn out. Happy Birthday me.

Being 30-something is not a walk in the park. Dat vind ik echt. Mensen verwachten van je dat je nu toch eindelijk je shit wel op een rij hebt. Dat je echt, echt, echt (!) volwassen bent en prima in staat bent verstandige keuzes te maken. Maar holy shit, are they wrong! Ik woon nog steeds in een kippenhok van 15m2 omdat ik perse in de Jordaan wil wonen, ben niet in staat een fatsoenlijk huis te kopen omdat de huizenmarkt in Amsterdam kut is… Ik hou aan het einde van m’n geld nog steeds een stuk maand over, Ben & Jerry’s is op dit moment de enige waar ik een innige relatie mee heb en ik zie elke dag steeds meer overeenkomsten met Bridget Jones en het kattenvrouwtje.

Het moge duidelijk zijn. Ik ben nog lang niet volwassen en denk ook eigenlijk niet dat dat snel gaat veranderen. Oke, ik weet meer dan toen ik 25 was en maak me veel minder druk om dingen waar ik vroeger volledig van in de stress kon schieten. En ja, ik zit, ondanks die paar kilo extra, super goed in m’n lijf, kan prima alleen zijn en heb in theorie niet persé een man nodig om gelukkig te zijn. Maar daar waar alle dertigers zichzelf ontiegelijk ontplooien, volop aan het settelen zijn en zich massaal voortplanten heb ik ’s ochtends nog steeds moeite met het uitzoeken van twee dezelfde sokken. Ga d’r maar aan staan.

Men zegt dat het leven pas écht begint na je 40ste. En dat je eindelijk al die onzekerheden en al dat onnodige gedoe om niks leert loslaten. Dat je in iets rustiger vaarwater terecht komt. Klinkt als een ware verademing toch??? Ik las ooit eens in een interview dat als oudere vrouwen hun jongere zelf advies zouden kunnen geven, zeggen ze allemaal het zelfde: ‘Maak je maar niet zo druk, het komt allemaal wel goed’. Wellicht dat dit dan eindelijk hét moment is om dat proces van acceptatie, loslaten, groeien en je niet zo druk maken te documenteren in een blog. Ik heb namelijk altijd al een grote liefde gehad voor het geschreven woord. En aangezien ik, ondanks dat ik 39 ben, het wiel des levens nog steeds niet heb uitgevonden neem ik een ieder die het maar lezen wil met alle liefde mee op dit avontuur.

Dat mijn 40ste levensjaar maar heel veel wijsheid en volwassenheid met zich meebrengt. (En een grote zak met geld. En fair trade chocola for days. En eindelijk die verkering die de kleuter in mij weet te waarderen.) JOE!

Socials
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *